>Şemsiyeli Kız. 5/8/10

>


Asla düşmezdi.
Güneşe de ihtiyacı olmadı hiçbir zaman.
İyi değildi.
Bulunmak da istemiyordu o satırlardan.
Yaşlarından bir şemsiye yapmıştı.
Gökyüzüyle birlikte dökülürdü her akşam.
Şemsiyenin sapı alevdendi.
Rengiyse saydam.
Kız iki eliyle birden kavradı mı o sapı
Görünmez olurdu.
Sen saydam, ben saydam, kız saydam

Yıldızlarda otururdu da
Biz göremedik hiçbir zaman.
Ayakları hep ıslaktı.
Gözlerinden akardı.
Durduramazdık.
O geldi mi
Bir yağmur başlardı.
Tabi onda bir şemsiye
Biz ıslak.
Asla düşmezdi.
Nedenini bilmezdi.
Oysa ne taşlar atmıştık önüne
Fısıltı gibi kaybolurdu birden.
Fısıltılar kulaklarımızda.
Yalnızlıklar bağlamıştı o elleri
Gözyaşından şemsiyeye.
O yüzden de hiç yalnız olmadı ya.
Sen yalnız, ben yalnız, kız yalnız.

Yaşlardan bir şemsiye oldu gözlerim bir sabah.
Saydam oldu ellerim öğleye doğru.
Bir tutam yalnızlık da koyunca
O kıza benzeyen beni buldular,
Geçen sabah.

Brida.~

Advertisements
This entry was posted in brida, şemsiyeli kız. Bookmark the permalink.

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s